Цветаева, Мария Александровна

ХӀара яззам Википеди чуьра бу — маьрша энциклопеди
Навигацин тӀегӀо Лахарна тӀегӀо
Цветаева Мария Александровна
Maria Tsvetaeva (Mein).jpg
ГӀуллакхан тайпа пианист
Йина терахь 1868 шо({{padleft:1868|4|0}})
Йина меттиг Москох, Российн импери
Кхелхина терахь 1906 шеран 18 июль({{padleft:1906|4|0}}-{{padleft:7|2|0}}-{{padleft:18|2|0}})
Кхелхина меттиг Таруса
Гражданалла Российн импери
Да Александр Данилович Мейн
Нана Мария Лукинична Бернацкая
Майра Иван Владимирович Цветаев
Бераш Марина, Анастасия

Цвета́ева Мари́я Алекса́ндровна (йинчу хенахь Ме́йн Мари́я Алекса́ндровна; 1868—1906) — Цветаев Иван Владимировичан шолгӀа зуда, Цветаева Маринин а, Цветаева Анастасийн а нана.

Биографи[нисъе бӀаьра | нисъе]

Мария Александровнин да — Мейн Александр Данилович (1836—1899) — Балтикайистан немцо. Нана — Мария Лукинична Бернацкая (1840—1868) — схьаяьлла полякийн аристократин тайпанах; елла йоӀ йинчул тӀаьхьа 3 кӀира кхочуш.

Марияга чӀогӀа дика дешийтира цӀа хьехархой а балош, Ӏамийра музыке а, сурт дилларе а. Яра дика пианистка, лууш яра концерташ яла, амма дас ца магийра говзаллин музыкантан карьера ян. Музыка, Цветаева Анастасиян тешаллица, иза Ӏемира Н. Г. Рубинштейнан дукха езачу дешархо хиллачу Н. А. Муромцевагара, ткъа сурт диллар — исбаьхьалчегара Клодтегара. Цветаева Маринас 1914 шеран цхьаьна кехат тӀехь яздина: «Музыкех Ӏабар, йоккха талант (иштта рояль а, гитара а лакхар, хетарехь, сунна гур дац!), меттанашна хьуьнар хилар, чӀогӀа дика хӀума дагахь латтар, чӀогӀа хаза мотт бийцар, оьрсийн а, немцойн а меттанашкахь байташ, сурт дилла Ӏамор».

1891 шарахь маре яхара Цветаев Иван Владимировиче, цуьнан шолгӀа зуда хилла.[1] Дехачу шерашкахь яра цуьнан уллера Москохан исбаьхьа говзаллин музей йилларан гӀуллакхехь гӀоьнча:

Сан ден уллера белхало сан нана яра. Цуо лелош дара цуьнан кхечу мехкашца долу кехаташ, дукха хьолехь, къоламан хаза къамелаца, цхьа башха хаза забарца я хасторца (французаца), поэтан могӀанца (ингалсхочуьнца), берех а, бешах а долу цхьаьна хаттарца (немцочуьнца) — адаман нотица гӀуллакхан кехатехь, шен официалан, наггахь аьтто баьлла дош карчор сихха дора тхан дега далун доцург. Аьттунан коьрта къайле яцара, дешан карчамаш, уьш лайш бу, ткъа яра деган йовхо, иза ца хилча дешан карчам хӀумма а яц. Цуо дена гӀодар дуьйцуш, аса уггаре хьалха боху цуьнан синмехаллин дакъа гӀел ца далар, зударша дакъа лаьцначохь даимна а толамхо хуьлий арадовлар. Музейн гӀодар уггаре хьалха ден синмехаллехь гӀодар дара: цунах тешар, ткъа оьшучехь, цунна хьалхара тешар.

Марина Цветаева. Да а, цуьнан Музей а : очерк.

1902 шарахь Мария Александровнин гучуелира йовхарийн цамгар, доьзал дӀабахара Итале цунна дарба дан. 1905 шарахь ЦветаевгӀар юхабирзира Россеха, бехира ГӀирмерачу Ялтехь.

1906 шеран аьхка, Тарусехь, Мария Александровна елира. ДӀайоьллина Москохахь Ваганьковски кешнашкахь (14 дакъа)[2].

Билгалдахарш[нисъе бӀаьра | нисъе]

  1. Марина Цветаева вспоминала, что её мать семнадцати лет отроду испытала единственную в жизни любовь — к человеку, который был женат и, даже выйдя замуж, продолжала любить того, с которым потом никогда не искала встречи и которому, впервые и нечаянно встретившись с ним на лекции мужа, на вопрос о жизни и счастье, ответила: «Моей дочери год, она очень крупная и умная, и я совершенно счастлива…» — см. очерк «Мой Пушкин»).
  2. Артамонов М. Д. Ваганьково. — М.: Моск. рабочий, 1991. — С. 176.

Хьажоргаш[нисъе бӀаьра | нисъе]